Redactioneel (copy)

Januskop

DOOR Yvette Bommeljé

Deel dit verhaal

35 procent van de huishoudens die recht hebben op bijstand, heeft geen bijstand en zit dus onder het sociaal minimum. Dat zijn 170.000 huishoudens. Een derde daarvan heeft in geheel geen (geregistreerd) of slechts een zeer beperkt inkomen. De rest heeft een inkomen tussen twintig en honderd procent van de norm. Een derde van de groep niet-gebruikers is langdurig niet-gebruiker. De telling dateert van voor corona, en daarom ligt het percentage niet-gebruik volgens de Inspectie SZW nu nog hoger. Een afschuwelijk feit voor deze voorziening die het laatste vangnet moet zijn. Krijg je hier al het schaamrood van op de kaken, de echte knock-out is: ‘…de gesproken gemeenten geven aan weinig zicht te hebben op de omvang van niet-gebruik. De aanpak […] beperkt zich tot informatieverstrekking, grotendeels door het delen van informatie op hun website.’ En de doodsklap: ‘Niet-gebruik heeft nauwelijks beleidsaandacht gekregen binnen gemeenten.’ 

Als alles al bekend is, waarom is het dan zoals het is?

Eigenaardig genoeg bleef maatschappelijk tumult uit. De reactie van Divosa en VNG was zoals te verwachten defensief: ‘Het ligt aan het financieringssysteem, mensen schamen zich en natuurlijk, nader onderzoek is nodig.’ Nader onderzoek nodig? We verzuipen in het onderzoek. Inderdaad: de ingewikkeldheid van het systeem maakt dat burger maar ook de ambtenaar het niet meer weten. En de consequenties van een aanvraag van een regeling zijn niet te overzien. Vaak zorgt een aanvraag voor financiële en psychische schade, onbegrijpelijke terugvorderingen en kom je terecht in een bureaucratisch moeras. Allemaal al lang bekend, het programma Simpel Switchen heeft het nogmaals bevestigd. Dat de financiering voor perverse prikkels zorgt is ook al lang bekend. Denk alleen maar aan de inkomsten van het gemeentefonds versus de uitgaven aan re-integratie. Ook een bureaucratisch moeras. Dat mensen psychisch lijden door financiële problemen: wisten we al, net nogmaals bevestigd door het CPB. Ze gaan eerder dood (7 jaar) en leven veel langer in een slechte gezondheid (18 jaar), ook geen nieuws meer. 

Als alles al bekend is, waarom is het dan zoals het is? Een goede vraag. Als gemeenten, of meer in het algemeen de overheid, de burger niet bereikt met het hele pakket aan voorzieningen, regelingen, hulpverlening, wordt het dan niet tijd om na te denken over of de overheid wel de goed plek is voor deze taak? De overheid heeft immers een januskop: de handhavingskop heeft de laatste decennia de overhand gehad, de hulpverleningskop lijkt onderhand te zijn onthoofd. Te hopen is dat de oproep van de Inspectie voor ‘een gezamenlijke aanpak van Rijk en gemeenten’ snel wordt afgedwongen door maatschappelijke actie voor een beter sociaal stelsel.

 

Yvette Bommeljé is redactievoorzitter van Sociaal Bestek.


    Warning: Undefined array key -1 in /var/hpwsites/u_twindigital_html/website/html/webroot/sociaalbestekpremium.nl/wp-content/plugins/diziner-core/lib/TwinDigital/Diziner/Core/Post.php on line 965
  • Redactioneel (copy)

    Vorige artikel

    Warning: Undefined array key 0 in /var/hpwsites/u_twindigital_html/website/html/webroot/sociaalbestekpremium.nl/wp-content/plugins/diziner-core/lib/TwinDigital/Diziner/Core/Post.php on line 928
  • Redactioneel (copy)

    Volgende artikel

Sociaal Bestek is een uitgave van Virtùmedia.

Redactie

Yvet Bommeljé, voorzitter redactie
János Betkó, lid
Codrik van de Wetering, lid
Margaretha Buurman, lid
Stan Verhaag, lid
Tea Keijl, eindredacteur
Thomas van Roijen, webredacteur
Email

Klantenservice

Virtumedia
Postbus 595
3700 AN Zeist
+31 (0) 85 040 74 00
Email